Eerlijkheid is de sleutel tot levensvreugde

Nieuwsbrief maart 2011

Vanochtend realiseerde ik me dat levensvreugde te maken heeft met eerlijk zijn naar jezelf. Vreugde wordt vaak geassocieerd met vrolijk en blij zijn, met opgewektheid, met lachen en met lekker in je vel zitten. Maar echte vreugde ontstaat in een moment van aanwezigheid.

Aanwezig zijn wil zeggen dat je verbonden bent met hoe het op dat moment werkelijk met je is. Dat klinkt misschien als een cliché maar toch spelen we bijna allemaal het grootste gedeelte van ons bestaan een rol, zetten we een masker op en vermijden we het om contact te maken met wie wij in essentie zijn en hoe het met ons gaat. Die rollen en patronen zijn vaak al lang geleden ontstaan en inmiddels zo ingesleten dat ze zeer vertrouwd en veilig voelen. Je weet wat je kan verwachten en dat gevoel van comfort is zo groot dat zelfs als het vertrouwde pijnlijk is het toch aangenamer is om daarin te blijven zitten dan om het onbekende op te zoeken. Op die manier kun je het leven heel lang volhouden en niet eens meer in de gaten hebben dat je het contact met je essentie verloren bent.

Maar de waarheid zal zich altijd blijven aandienen en op zoek zijn naar een opening om zichzelf kenbaar te maken. Alles wat leeft wil gezien en gehoord worden en zal hier zijn uiterste best voor doen. Dus op het moment dat je je overgeeft en je essentie zich in alle eerlijkheid gezien of gehoord voelt, is er vreugde. Vreugde van je ziel die je uittilt boven je gedoe van alledag en waarin geen dualiteit of strijd bestaat. Levensvreugde die alles omvat en waarin je je herinnert dat je goed bent precies zoals je bent. Dit is een ontroerend moment.

Gun jij je een middag om jezelf op deze manier in alle eerlijkheid te ontmoeten? Weet je dan van harte welkom op mijn Hartverwarmende middag. Daarin werk ik veel met het lichaam en de stem, twee prachtige hulpmiddelen om je met jezelf te verbinden en om te ontdekken en uitdrukking te geven aan wat er in jou leeft op dit moment. Je lichaam en je stem zijn altijd in het nu aanwezig en als je daar contact mee maakt en jezelf de ruimte geeft om vrijuit te bewegen of klank te geven dan zul je verrast zijn over wat er zichtbaar of hoorbaar wordt. Je hier aan over geven is een bevrijdende ervaring!

Een liefdevolle groet, Avelien

Iedereen is bedoeld om te stralen!

Nieuwsbrief Februari 2011

Afgelopen week deed ik mee met de eerste dag van de training “Voluit Vrouw”.
De werkvorm tijdens deze training is stembevrijding, dat wil zeggen dat je
dat wat van binnen in jouw leeft klank en stem geeft. Het bracht mij op dat
moment in contact met mijn diepe verlangen om voluit te leven. Een verlangen
dat ik goed ken en waar we in essentie allemaal naar verlangen. Er mogen
zijn in je volle glorie, je niet kleiner maken dan je bent en met hart en
ziel midden in je eigen leven staan.

Waarom we dit dan vaak niet doen? Dat wordt heel mooi verwoord in een tekst
die geschreven is door Marianne Williamson en die Nelson Mandela in zijn
inauguratierede als president van Zuid-Afrika gebruikt heeft: omdat we bang
zijn voor onze kracht. We denken dat we bang zijn voor onze pijn en ons
verdriet, maar uiteindelijk zijn we het meest bang voor onze kracht. Voor
het heldere licht dat wij allemaal zijn. De eerste keer dat ik deze tekst
las, was ik meteen gefascineerd. Maar ik begreep niet goed waar hij het over
had. Ik kende de ervaring van mijn kracht toen nog niet. Inmiddels heb ik
deze kracht al wel een aantal keren ervaren en toen ik daar vrijdag voor die
andere vrouwen stond voelde ik tot in mijn tenen hoe waar het is. Hoe groot
mijn kracht is en hoe bang ik ervoor ben om die kracht er helemaal te mogen
laten zijn en er mijn ruimte mee in te nemen. Hoe bevrijdend was het dan ook
toen de trainster me niet alleen de gelegenheid gaf mijn stem in al zijn
volheid te laten horen maar me vervolgens vroeg of ik het nog eens wou doen
om er dit keer zelf ook van te genieten. Wat heerlijk om die ruimte te
krijgen en wat mooi om dit soort ervaringen te delen met anderen en elkaar
op die manier te inspireren.

Dat is ook de opzet van mijn
Hartverwarmende middagen. Ik creëer daarmee een welkome ruimte waarin je
jezelf op een liefdevolle wijze kunt ontmoeten. Van hieruit kun jij je
verbinden met je innerlijke kracht en ervaren waar jij op dit moment naar
verlangt.

Voor de liefhebbers de tekst van Marianne Williamson:

'Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn. Onze grootste angst is
dat we mateloos krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze schaduw die ons
het meest beangstigt. Wij vragen ons af: ‘Wie ben ik om briljant te zijn,
prachtig, talentvol, fantastisch?’ Maar wie ben jij om dat niet te zijn? Je
bent een kind van God. Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen
dienst. Er is niets verlichts aan je klein te maken opdat andere mensen zich
bij jou niet onzeker zullen voelen. Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen
als kinderen. Wij zijn geboren om de glorie van God die in ons is te
openbaren. Die is niet alleen in sommigen van ons; die is in iedereen! En
als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming
hetzelfde te doen. Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze
aanwezigheid vanzelf anderen.'
(Marianne Williamson)

Waar heb jij nu zin in?

Gister werd mij de vraag gesteld waar ik op dat moment nou echt zin in had. Dat is een vraag die we onszelf zelden in alle openheid, los van patronen en conditioneringen stellen. Terwijl het een zeer waardevolle vraag is! We zijn (vaak onbewust) enorm gehecht aan onze gewoontes. Als je een boterham neemt dan doe je daar kaas op, omdat je er elke ochtend kaas op doet. Als je in een cafeetje zit dan neem je een biertje, omdat je meestal een biertje neemt. We vragen ons vaak helemaal niet af waar we nou echt zin in hebben. Ook wat betreft het invullen van onze vrije tijd. Als we een middag vrij zijn en het is mooi weer dan gaan we naar buiten, 's avonds gaan we voor de TV zitten en op zondag bellen we onze ouders. Op zich is er niets mis met deze patronen, die kunnen heel comfortabel zijn en rust geven. Maar ons diepste wezen is er enorm bij gebaat dat we ons af en toe eens af vragen waar we op dat moment nou echt zin in hebben, en dat dan ook te doen. Dat kun je doen als je gaat lunchen (en misschien eet je wel helemaal gaan brood maar ga je een blik soep open maken), als je een vrije middag of avond hebt, als je voor je kledingkast staat en je afvraagt wat je aan zal trekken en in 100.000 andere dagelijkse situaties die zich voordoen. Dus, laat je verrassen en voedt je ziel. Waar heb jij op dit moment nou echt zin in?

Het rode kruis helpt!

Sinds deze zomer zit ik in een flinke groeispurt met mijn werk en dat is geweldig en heel erg spannend tegelijk. Ik wil heel graag groeien maar ik ben ook bang dat er zoveel komt dat ik alleen nog maar aan het werk ben en niet de kwaliteit kan leveren die ik wil leveren. Vanmorgen herinnerde ik me opeens weer een wijze raad van mijn leraar: Het rode kruis helpt! Dat wil zeggen dat je juist als je veel aan het uitgeven bent het belangrijk is om tijd in je agenda leeg te maken om weer op te laden. Zet dus heel bewust elke week een rood kruis in je agenda op een dag(-deel) waarop je niet gaat werken maar je de tijd en de ruimte neemt om iets te doen waar je van geniet. En dan per maand ook een keer 2 of 3 hele dagen rust in plannen. Dit lijkt heel veel als je het druk hebt en er allemaal werk ligt te wachten, maar het helpt juist om op de lange termijn te kunnen blijven leveren en niet uitgeput te raken. Je kunt niet eindeloos thee blijven schenken als je niet ook af en toe het water aanvult en zorgt dat het lekker warm blijft!

Ik heb vandaag zo’n vrije dag gepland, ben nu een beetje in huis aan het rommelen en ga vanmiddag heerlijk een lange wandeling maken! (en als het koud en nat is kruip ik lekker met een boek en een kop warme chocolademelk onder een dekentje op de bank voor de kachel!).

Bergbeleving

Maandagavond ben ik teruggekomen van een werkvakantie in Oostenrijk. Twee weken gekookt in "de Berghut" van Nel en Hans, een Nederlands stel dat daar een jaar geleden is gaan wonen om hun passie van bergbeleving te delen en toegankelijk te maken voor heel veel mensen. Mooi initiatief! Het waren twee intensieve weken, de opstart van het eerste zomerseizoen met al zijn uitdagingen en spanningen die dat met zich meebrengt. De eerste gasten zijn zeer tevreden vertrokken en de rest van de zomer is bijna volgeboekt, gefeliciteerd!!!

Zondag heb ik zelf nog een dag de bergen beleefd. Ik ben, met Eva (mijn dochter van twee) in de rugdrager, naar een berghut op 2175m hoogte gelopen, boven de boomgrens, over sneeuwvelden heen, een stoere tocht en het echte "sitting on top of the world-gevoel". Ik hou van het ruige hooggebergte, daar gaat mijn adrenaline stromen en heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Eva vond het prachtig en heeft de hele weg gezongen, gekletst en zich verbaasd over koeien die zomaar op het pad liggen en het water dat overal in beekjes naar beneden stroomt. Een perfecte afsluiting van deze reis.

Nu weer lekker thuis, nog twee weken een beetje aanrommelen en dan heerlijk zelf op vakantie naar Frankrijk. Geen bergen, want daar houdt Antonie niet van. Maar ik heb mijn hart weer even opgehaald en ga vast nog een keer terug. Voor iedereen die nieuwsgierig is geworden: www.deberghut.com

Een zonnige groet, Avelien

Wat een heerlijke dag!

Zo, das een tijdje geleden, ben 2x op een mini-vakantie geweest, lekker. Vandaag heb ik een heerlijke dag: Ik ben lekker aan het werk achter de computer, tussendoor in de tuin aan het werk omdat we deze week een boom om hebben laten zagen en daar een grasveld willen maken, leuke mailtjes gekregen, grapjes maken en een beetje ouwehoeren met Antonie (mijn man), oftewel: een lekkere dag! Ik ben de laatste weken veel aan het netwerken en dat werkt. Daar word ik ook blij van. Ik sta op LinkedIn, ben naar een "durf te vragen" bijeenkomst geweest en heb sinds gister Twitter ontdekt. Ik ben op zoek naar een geschikte werkruimte voor een maandelijkse workshop die ik in september wil starten en via deze kanalen heb ik al een heleboel goede tips gekregen. Het is nog een beetje onwennig, en ik had eerst veel weerstand, maar nu ik ontdek hoe ik op mijn manier met deze media om kan gaan is het een leuk spel en een verrijking. Ik denk wel eens: als mijn opa, die 20 jaar geleden overleden is, opeens nog weer even hier zou zijn, dan zou hij er niets meer van begrijpen. Wat is er veel veranderd en wat gaat het snel allemaal. De kunst is om daar je eigen weg in te vinden, en vandaag heb ik daar weer een stap in gezet. Hoera, wat kan het leven toch leuk zijn!

Een verlanglijst maken

De afgelopen drie weken heb ik van 2 mensen een prachtige verlanglijst voor hun verjaardag gekregen. Zonder terughouding een lange lijst maken met alles wat je graag zou ontvangen. Grote dingen en kleine dingen. Materiële dingen en immateriële dingen (op beide lijsten stond bijvoorbeeld "een compliment"). We voelen ons vaak gegeneerd om dat te doen terwijl het geweldig is om zo'n lijst te maken én om zo'n lijst te krijgen. Ik werd er beide keren helemaal blij van en ik kan je dan ook van harte aanbevelen om het ook eens te doen. Je kunt wachten tot je verjaardag maar je kunt natuurlijk ook nu gewoon jouw verlanglijst van dit moment maken. En als je durft deze aan iemand opsturen of voorlezen, want op die manier kan je verlangen gehoord worden en wie weet gaat er dan wel een lang gekoesterde wens in vervulling!